انسان مؤمن هیچ گاه ازدرگاه الهی نومید نیست وهمیشه به رحمت واسعه حضرتش امیدواراست .خداوند عظیم الشأن این مهم را به کرات در کتاب انسان سازیش " قرآن کریم " به آحاد بشرگوشزد نموده است ، ازجمله  اینکه درآیه هشتاد وهفتم ازسوره مبارکه یوسف می خوانیم :

* لا یایئس من روح الله الا القوم الکافرون * ترجمه : از رحمت خدا دورنمی شود مگرگروه کافران .

         واما مهمتر آنکه حضرت حق (عزوجل) بحکم شفقت وبراساس قاعده لطف وکرم به سفیر اعظمش وبا لفظ ولحنی محبت آمیزاین چنین فرموده است :

* قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمة الله ان الله یغفرالذنوب جمیعا انه هوالغفورالرحیم * (زمر/ 53)

             ترجمه : بگو ای بندگان من که برخود اسراف کرده اید ، ازرحمت خدا نومید نشوید که اوهمه گناهان ( کبیره و صغیره / پنهان وآشکار) شما را می آمرزد ، همانا اوآمرزنده ومهربان است .

         صاحب تفسیرشریف مجمع البیان شأن نزول این آیه را بخشش وحشی قاتل حضرت حمزه سیدالشهداء عموی گرانقدر پیامبراسلام(ص) و شهید معرکه احد میداند و امیرالمؤمنین علی ابن ابی طالب (ع) آن را امید بخش ترین آیه قرآن نامیده است. البته شرط اصلی دربخشش ، توبه وانابه حقیقی وهمیشگی ازگناهان وتسلیم شدن محض دربرابرخداست ! چنانکه می فرماید : یا ایها الذین آمنوا توبوا الی الله توبة نصوحا" ....(تحریم/ 8)

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط مجتبی   |